Parelz

Karins vriendin Linde stort haar hart uit: ze wil niet langer alleen zijn. Karin troost Linde, maar na het gesprek blijven de argumenten van Linde door haar hoofd spoken. Wil ze zelf, Karin, de onafhankelijke, eigenlijk nog wel alleen zijn? Ze beslist van wel, maar gunt zichzelf een enkele afspraak, via een veilige internet-date. Gewoon een avond stappen, en dan terug naar haar vrijgezellenleven.
Want wat kan een internet-dater nu eenmaal voor man zijn?

Ze doet de voordeur achter zich dicht. De duisternis, de jagende wolken en de dwarrelende bladeren maken het voor haar de perfecte avond voor een ontmoeting. Terwijl ze door de duisternis van de stad loopt merkt ze dat ze gespannen is. Haar maag is een trillende massa, maar dat voelt altijd nog beter dan de machteloze kwaadheid die haar de laatste dagen in haar greep heeft gehouden. Het is alsof ze spijbelt van haar normale leven. Ze ervaart het als gerechtigheid. Haar hakjes klikken in een vrolijk ritme op de stoeptegels en een glimlach prijkt op haar gezicht als ze met opgeheven hoofd door de straten loopt. Ze kan het zelfs niet nalaten een klein huppelpasje tussendoor te maken.
     Ze schudt haar haren naar achteren terwijl ze haar pas wat versnelt, en duwt de gedachten aan haar werk weg. Ze is tevreden met haar singleleven, hield ze zichzelf voor. Geen enkele man gunde ze de sleutel tot haar hart. Niet meer. Te vaak had ze in het verleden alles opzij gezet voor een ander. En zie wat het haar had opgeleverd: een hard bestaan met een simpel salaris om een flatje negen hoog achter te kunnen betalen. Maar de vernederingen waren het ergste. Ze had een paar jaar geleden besloten zich niet meer te geven. Niet terug te gaan naar die afschuwelijke afhankelijkheid. Sinds ze die knop had omgezet was ze geen enkele keer in de verleiding gekomen om weer een man toe te laten.
     Tot vanavond. Opeens heeft ze twijfel over haar zelfgekozen eenzaamheid. Het gesprek met Linde heeft haar ogen geopend. Ook zij wil diep in haar hart niet alleen zijn. Ze kan zichzelf niet voor de gek blijven houden. Het vooruitzicht om zich onbevangen te kunnen wentelen in mannelijke aandacht doet haar meer dan ze wil toegeven. Het is te lang geleden. Toch staat ze zichzelf slechts één avond toe. Daarna zal ze weer terugschuiven in haar normale bestaan. Ze gaat niet meer als een lam af zitten wachten tot ze opnieuw gekwetst wordt. Tot de intimidaties weer beginnen. Ze weet nu hoe ze het moet spelen. Op die manier doet ze niemand pijn. Hooguit zichzelf.