Parelz

Jan Hanssens leidt een leven van, zoals hij het zelf noemt, `een aaneenschakeling van pech en problemen`. Geluk, vond hij, was niet iets dat je afdwong maar dat je toeviel - of niet. Hem viel het niet toe. Nooit. Niet in zijn jeugd, niet op school, en niet in zijn huwelijk. Toch lijkt er hoop te gloren. De Nationale Loterij. Hij aarzelt sterk, want hij weet, door de wekelijkse uitzending op televisie, wat verlies inhoudt. Tegelijk ziet hij de miljoenen die hij kan winnen. En niet alleen hij ziet die miljoenen; ook zijn vrouw.

Een gebruikelijk avondje televisie. Ik sta op om iets te drinken te halen in de keuken die op een armlengte afstand van de bank staat. Sasha, mijn vrouw, laat geen moment haar blik los van het scherm. Ze doet me denken aan een kikker die een ooievaar op zich af ziet komen.
Ik vraag: ‘Jij?’
Sasha: ‘Cola.’
Slenter, slenter, koelkast open. ‘Geen. Limo?’
‘Hm. Restjes?’ Ze bedoelt hiermee of we nog koeken hadden die ze meegenomen had van een verjaardagspartijtje op haar werk.
‘Twee.’
Na een tijd nam ik haar stenopraat gewoon over. Ze praatte enkel in volzinnen wanneer ze me uitschold dat er weer eens geen geld was voor de rekeningen en me in één adem ook de ellende van de wereld verweet. Daarin was ze uiterst creatief. Wanneer er geen sigaretten meer waren, koppelde ze dat aan de zure regen, wat dan weer veroorzaakt was doordat ik geen biologische groenten kon kopen. De logica was vaak ver te zoeken.
Buiten deze uitgebreide conversaties die als normaal werden beschouwd in ons vrolijk gezinnetje en niet als ruzies, aangezien ze negentig procent van ons samenzijn besloegen en buiten de stenografische gesprekken, was ze een halfuur per dag aangenaam.
De Nationale Loterijshow!
Een groots opgezet evenement dat niemand van de bevolking miste. En dan bedoel ik werkelijk niemand: van een peuter die zijn concentratie lang genoeg kon vasthouden tot aan de ouderen die nog helder van geest waren en alles daartussenin. Een collega vertelde me dat zelfs zijn twee honden het programma geboeid volgden.
Het was dan ook een bijzondere show met genoeg spanning en afwisseling. Maar het belangrijkste was volgens mij het leedvermaak. Wanneer een kandidaat verloor, voelde je eigen mislukte leven nog niet zo slecht aan. Dan was jij er toch beter vanaf gekomen. Wanneer hij won, dan was je even jaloers en verder kon je dromen dat het jezelf overkomen was. Het kijken naar de loterijshow was ook bijna sociaal verplicht. Je was een ‘niemand’ als je niet kon meepraten de volgende dag op het werk. Dan pas voelde je wat ‘buitengesloten’ werkelijk betekende. En aangezien mijn leven me daar vaak genoeg mee geconfronteerd had, was ik het goed zat en keek ik lekker mee.
Op een avond zaten Sasha en ik dus voor de buis. We moesten het die avond doen met water en gefermenteerd fruit aangezien het einde van de maand in zicht was en we geen stuiver meer te makken hadden.
Het openingsliedje van de show was begonnen.
Sasha draaide loom haar hoofd naar me toe. ‘Doe jij mee. Miljoenen winnen.’