Parelz

Als Gregor na een enorme klap bijkomt, vindt hij zichzelf in een bizarre woestijn onder een rode hemel. Hier ontmoet hij de Dood, die hem vertelt dat het er niet goed voor hem uitziet. Aangezien het bijna kerstmis is, doet hij Gregor een voorstel dat ervoor kan zorgen dat zijn einde wordt uitgesteld. Het lijkt ‘zo gezegd, zo gedaan’, maar of het werkelijk zo gemakkelijk is?

Het zwart en de stilte waren volkomen. Gregors enige besef was dat hij bestond, maar waar hij zich bevond was hem even duister als zijn omgeving.
Plotseling, uit het niets, vulde een krijsend geluid zijn gehoor. Het zwart om hem heen bleek niets meer te zijn dan ondoorzichtig papier, waar een vuist ongenadig doorheen beukte. Tegelijk met de vuistslag stroomde licht zijn gedachtewereld binnen, dat gevolgd werd door een enorme knal die een einde maakte aan het gekrijs en in één keer het meeste licht verslond. Al wat achterbleef, was een pulserende, donkerrode gloed.
Gregor hapte naar adem. Hij werd zich weer gewaar van zichzelf en keek om zich heen. Knipperend met zijn ogen voelde hij hoe zijn verbazing plaatsmaakte voor ongeloof. Hij stond middenin een zandwoestijn die zich uitstrekte voor zover zijn oog reikte. Hier en daar reikten de bladerloze takken van verdorde bomen naar de hemel. Kriskras in het desolate landschap lagen stenen uitgestrooid. Gregor zag zelfs een aantal verbleekte skeletten liggen van dieren die zich hier niet hadden weten te redden.
‘Het ziet er niet goed uit,’ hoorde hij een sarcastische stem achter zich zeggen. ‘Of beter gezegd, jíj ziet er niet goed uit.’
Geschrokken draaide Gregor zich om en zijn blik trof de eigenaar van de stem. Het was een man die op een laaghangende tak van een dode boom zat met één been opgetrokken en zijn handen eromheen gevouwen. Hij leunde nonchalant tegen de boomstam.
‘Waar... b...ben ik,’ stamelde Gregor die nog eens angstig om zich heen keek alvorens de man vragend aan te kijken. ‘Is dit... de hel?’