Korte samenvatting:
Faye komt thuis in een leeg huis waar alles haar aan hem doet denken. Ze heeft nauwelijks de kracht om verder te gaan en de andere mensen in het kleine Griekse dorpje onder ogen te komen. Ze kan de gevreesde woorden, waarvan ze weet dat iedereen die zal uitspreken, niet verdragen. Maar ze blijkt er niet alleen voor te staan
Fragment:
Dat was het eerste dat ze deed toen ze terugkwam in het huisje: ze zette twee brandende kaarsen voor zijn foto. Het leek alsof zijn ogen schitterden, maar dat kwam natuurlijk door het kaarslicht.
Iedere ochtend stak ze de kaarsen aan en blies ze ‘s avonds weer uit. De dagen gingen voorbij; de foto was het middelpunt van het huis. Na twee nachten voor de kachel gelegen te hebben sliep ze nu aan zijn kant van het bed, haar gezicht diep in het kussen. Ze had de lakens niet verschoond, misschien zou ze dat wel nooit doen.
Op een ochtend toen ze de kaarsen aanstak vertelden de kerkklokken van de geboorte van het kind; het was Kerstmis. Ze keek in zijn ogen, de vlammen toverden vonkjes zodat ze levend leken en ze zei zachtjes: ‘Kalá Xristoúyenna ayyelé mou.’ Meer had ze die dag niet te doen. Ze verdwaalde in haar herinneringen, vertelde hem dingen die ze nog had moeten zeggen, stelde vragen waarop ze geen antwoord kreeg.
Iedere ochtend stak ze de kaarsen aan en blies ze ‘s avonds weer uit. De dagen gingen voorbij; de foto was het middelpunt van het huis. Na twee nachten voor de kachel gelegen te hebben sliep ze nu aan zijn kant van het bed, haar gezicht diep in het kussen. Ze had de lakens niet verschoond, misschien zou ze dat wel nooit doen.
Op een ochtend toen ze de kaarsen aanstak vertelden de kerkklokken van de geboorte van het kind; het was Kerstmis. Ze keek in zijn ogen, de vlammen toverden vonkjes zodat ze levend leken en ze zei zachtjes: ‘Kalá Xristoúyenna ayyelé mou.’ Meer had ze die dag niet te doen. Ze verdwaalde in haar herinneringen, vertelde hem dingen die ze nog had moeten zeggen, stelde vragen waarop ze geen antwoord kreeg.
