Korte samenvatting:
Op oudejaarsdag loopt Marie door de stad met een stapel folders in haar handen. Op de folder prijken twee foto’s van Serge, haar zoontje dat al jaren vermist wordt. Niemand die haar helpen kan, zo lijkt het. Doodvermoeid zoekt Marie rust bij twee zwervers.
Fragment:
Geschrokken wierp Marie haar handen omhoog. De hele bundel opsporingsberichten vloog door de lucht. De papieren dwarrelden samen met de dichter vallende sneeuw omlaag.
‘Stom mens!’ riep de buschauffeur haar na, zwaaiend met zijn vuist. Een bericht kwam vast te zitten op zijn voorruit, de twee gezichten van Serge recht naar Marie gekeerd. Met de ruitenwisser maakte de buschauffeur er korte metten mee. Het verwrongen lachje van Serge was te veel. Marie draaide zich om en zette het op een lopen. Weg van de grote massa ongeďnteresseerde mensen die alleen maar met zichzelf bezig waren, met hun eigen leuke gezinnetjes en prachtige kerstbomen, met al hun dure kerstcadeaus en weelderige diners. Marie rende naar de kade van de rivier die de stad doorkruiste.
Lichtjes waren in de bomen gehangen die de kade sierden. Daar waar het stadscentrum overging in eenzaamheid, voorbij de brug, hingen geen lichtjes meer. Daar was het donker, afgezien van de enkele geďmproviseerde vuurkorf die op de kasseien stond. Marie rende erheen. Ze liep puur op adrenaline, voelde geen kou of vermoeidheid, wilde alleen weg van al die zelfvoldane mensen die haar de hele dag lang al vernederd hadden. De buschauffeur was de druppel geweest. Ze kon het niet meer. Georges. Zijn naam galmde door haar geest, hunkerend, smekend. Natuurlijk kwam er geen antwoord. Hij zal wel gelukkig zijn met zijn Elise. De gedachte doorkliefde de adrenaline. Hijgend kwam Marie tot stilstand, vlakbij de eerste vuurkorf. In de verte zag ze er nog twee. Ze wierpen geeloranje vlekjes op het kabbelende water van de rivier. Twee mannen keken op. Ze stonden hun handen te warmen; de vuurkorf gaf hun gezichten een goudgele warmte.
‘Zo, dat was rennen,’ stelde een van hen vast.
‘Stom mens!’ riep de buschauffeur haar na, zwaaiend met zijn vuist. Een bericht kwam vast te zitten op zijn voorruit, de twee gezichten van Serge recht naar Marie gekeerd. Met de ruitenwisser maakte de buschauffeur er korte metten mee. Het verwrongen lachje van Serge was te veel. Marie draaide zich om en zette het op een lopen. Weg van de grote massa ongeďnteresseerde mensen die alleen maar met zichzelf bezig waren, met hun eigen leuke gezinnetjes en prachtige kerstbomen, met al hun dure kerstcadeaus en weelderige diners. Marie rende naar de kade van de rivier die de stad doorkruiste.
Lichtjes waren in de bomen gehangen die de kade sierden. Daar waar het stadscentrum overging in eenzaamheid, voorbij de brug, hingen geen lichtjes meer. Daar was het donker, afgezien van de enkele geďmproviseerde vuurkorf die op de kasseien stond. Marie rende erheen. Ze liep puur op adrenaline, voelde geen kou of vermoeidheid, wilde alleen weg van al die zelfvoldane mensen die haar de hele dag lang al vernederd hadden. De buschauffeur was de druppel geweest. Ze kon het niet meer. Georges. Zijn naam galmde door haar geest, hunkerend, smekend. Natuurlijk kwam er geen antwoord. Hij zal wel gelukkig zijn met zijn Elise. De gedachte doorkliefde de adrenaline. Hijgend kwam Marie tot stilstand, vlakbij de eerste vuurkorf. In de verte zag ze er nog twee. Ze wierpen geeloranje vlekjes op het kabbelende water van de rivier. Twee mannen keken op. Ze stonden hun handen te warmen; de vuurkorf gaf hun gezichten een goudgele warmte.
‘Zo, dat was rennen,’ stelde een van hen vast.
