Korte samenvatting:
Dit verhaal speelt zich af op een donkere vooravond van de decembermaand, De hoofdpersoon heeft genoeg van de manier waarop zijn Suikeroom hem benadeelt en laat zich leiden door een bizar plan.
Leeswijzerindicatie: dit verhaal is niet geschikt voor kinderen onder 12 jaar.
Leeswijzerindicatie: dit verhaal is niet geschikt voor kinderen onder 12 jaar.
Fragment:
Familie vraagt u?
Laat me niet lachen.
Mijn enige nog levende familielid staat erop dat ik hem Suikeroom noem. Hij ziet zichzelf als mijn grote voorbeeld en denkt dat ik dat ook doe. Nou, dat kan hij dus mooi op zijn bolle buik schrijven. Want al wil het maar niet tot zijn botte kop doordringen, Suikeroom is een blok aan mijn been. Een man die een eenmansbedrijf runt in de zuiverste zin van het woord. Een nagel aan mijn doodskist. De personificatie van het woord egoïsme, hoewel hij zijn uiterste best doet om de schijn op te houden tegenover de buitenwereld. Een buitenwereld die er nog intrapt ook. Ongelooflijk!
Dat Suikeroom aan de andere kant van de Atlantische Oceaan verblijft, doet niets af aan mijn ergernis. Ieder jaar weer word ik tegen wil en dank met zijn snode praktijken geconfronteerd. Elke keer opnieuw moet ik met lede ogen aanzien hoe hij zijn werkgebied uitbreidt en mijn reputatie ruïneert. Overigens heeft hij zelf een heel ander idee over de gruwelen die hij mij aandoet. Hij is van mening dat hij me een zetje in de goede richting geeft. Een zetje de afgrond in, zal hij bedoelen. Hoe dan ook, eens zullen we het nooit worden. En ik ben het spuugzat. Hoog tijd dus om er iets aan te doen.
Maanden geleden ben ik al met de voorbereidingen begonnen om Suikeroom zijn genadeloze werkwijze betaald te zetten. Zoals je waarschijnlijk wel zult begrijpen, heeft een dergelijke onderneming nogal wat voeten in de aarde. Niet in de laatste plaats omdat ik de wet ermee overtreed. Dat is een noodzakelijk kwaad waar ik niet omheen kan, hoe graag ik ook zou willen.
Laat me niet lachen.
Mijn enige nog levende familielid staat erop dat ik hem Suikeroom noem. Hij ziet zichzelf als mijn grote voorbeeld en denkt dat ik dat ook doe. Nou, dat kan hij dus mooi op zijn bolle buik schrijven. Want al wil het maar niet tot zijn botte kop doordringen, Suikeroom is een blok aan mijn been. Een man die een eenmansbedrijf runt in de zuiverste zin van het woord. Een nagel aan mijn doodskist. De personificatie van het woord egoïsme, hoewel hij zijn uiterste best doet om de schijn op te houden tegenover de buitenwereld. Een buitenwereld die er nog intrapt ook. Ongelooflijk!
Dat Suikeroom aan de andere kant van de Atlantische Oceaan verblijft, doet niets af aan mijn ergernis. Ieder jaar weer word ik tegen wil en dank met zijn snode praktijken geconfronteerd. Elke keer opnieuw moet ik met lede ogen aanzien hoe hij zijn werkgebied uitbreidt en mijn reputatie ruïneert. Overigens heeft hij zelf een heel ander idee over de gruwelen die hij mij aandoet. Hij is van mening dat hij me een zetje in de goede richting geeft. Een zetje de afgrond in, zal hij bedoelen. Hoe dan ook, eens zullen we het nooit worden. En ik ben het spuugzat. Hoog tijd dus om er iets aan te doen.
Maanden geleden ben ik al met de voorbereidingen begonnen om Suikeroom zijn genadeloze werkwijze betaald te zetten. Zoals je waarschijnlijk wel zult begrijpen, heeft een dergelijke onderneming nogal wat voeten in de aarde. Niet in de laatste plaats omdat ik de wet ermee overtreed. Dat is een noodzakelijk kwaad waar ik niet omheen kan, hoe graag ik ook zou willen.
