Korte samenvatting:
Er beginnen scheuren te komen in het huwelijk van Simone en Taco en ze zijn hiervoor in therapie. Hun therapeute raadt ze aan op vakantie te gaan naar een plek waar ze totaal op elkaar zijn aangewezen. In hartje december boeken ze een huisje in Schotland. Tijdens een wandeltocht door een afgelegen natuurgebied gaat het fout als ze overvallen worden door het Schotse weer.
Fragment:
‘Ik geloof niet dat het zin heeft om nog langer in dit godvergeten lege land rond te dolen,’ zei Simone op het jankerige toontje dat hij zo vreesde. Hij kende het patroon. Nu zouden er een paar diepe zuchten en mokkende blikken in zijn richting volgen. En omdat dit niet zou werken trok ze een nieuw register in haar doos met trucs open. Dan brak er een huilbui los die een kwartier in beslag zou nemen, tot ze buiten adem raakte. Haar armen zouden zich dramatisch naar hem uitstrekken en ze zou hem vragen haar te troosten.
Taco zuchtte. Hij was uitgetroost.
`We zijn hier niet op vakantie, Simoon,’ zei hij mat. ‘Je bent hier om aan jezelf te werken.’
‘Net als jij! Het is een klus voor ons samen, bruut! Ik heb het koud en ik voel me alleen! Waag het niet om me nu in de steek te laten,lul!’
Daar kwam de huilbui.
‘Ik wil naar huis!’ Simone liet zich tegen een rotsblok zakken en omarmde het stammetje van de spar die zich door de rotsen een weg naar boven had geknokt.
Ik ben weer eens een bruut en een lul, dacht Taco. Met zulke woorden stoot ze mij alleen maar verder van zich af. Hoe vaak hebben we hierom al geen ruzie gemaakt? Omdat Simone vindt dat zij ongeremd en ongefilterd tegen mij tekeer kan gaan, terwijl ze zelf onmiddellijk op tilt gaat als ik eens één enkel woord gebruik dat op kritiek zou kunnen duiden?
‘Je kunt niet naar huis. Nog niet,’ riep hij nijdig. ‘We zijn een contract aangegaan, weet je nog? Een commitment. Zwart op wit.’
‘Stik maar met je contract en je mooie woorden! Achterlijke boerenhannes!’
Achterlijke boerenhannes. Dat was een nieuwe.
Taco haalde zijn schouders op, ritste zijn winterjack openen tastte naar de mueslireep in een van de binnenzakken. Hij zakte op zijn hurken, liet zijn rug langzaam tegen de koude rotswand zakken en scheurde de reep uit de verpakking.
Voor hem strekten zich de kilometerslange flanken van de Glen Rosa uit met op het meest noordelijke punt de donkergrijze contouren van Brodick Castle; aan de oostelijke horizon zag hij nog juist de bebouwing van Mayish, waar iemand vanmorgen vroeg de bestelde Landrover voor de deur van A’ChirsBed & Breakfast was afgeleverd. Hij nam een klein hapje van de reep omdat hij er zo lang mogelijk over wilde doen. Met een volle mond leek het logisch dat hij Simone niet meteen van repliek kon dienen. Hij moest op zijn woorden passen, want ze was in zo’n bui waarin ze alles verkeerd uitlegde. En ze waren hier tenslotte met een missie. Hun missie.
Taco zuchtte. Hij was uitgetroost.
`We zijn hier niet op vakantie, Simoon,’ zei hij mat. ‘Je bent hier om aan jezelf te werken.’
‘Net als jij! Het is een klus voor ons samen, bruut! Ik heb het koud en ik voel me alleen! Waag het niet om me nu in de steek te laten,lul!’
Daar kwam de huilbui.
‘Ik wil naar huis!’ Simone liet zich tegen een rotsblok zakken en omarmde het stammetje van de spar die zich door de rotsen een weg naar boven had geknokt.
Ik ben weer eens een bruut en een lul, dacht Taco. Met zulke woorden stoot ze mij alleen maar verder van zich af. Hoe vaak hebben we hierom al geen ruzie gemaakt? Omdat Simone vindt dat zij ongeremd en ongefilterd tegen mij tekeer kan gaan, terwijl ze zelf onmiddellijk op tilt gaat als ik eens één enkel woord gebruik dat op kritiek zou kunnen duiden?
‘Je kunt niet naar huis. Nog niet,’ riep hij nijdig. ‘We zijn een contract aangegaan, weet je nog? Een commitment. Zwart op wit.’
‘Stik maar met je contract en je mooie woorden! Achterlijke boerenhannes!’
Achterlijke boerenhannes. Dat was een nieuwe.
Taco haalde zijn schouders op, ritste zijn winterjack openen tastte naar de mueslireep in een van de binnenzakken. Hij zakte op zijn hurken, liet zijn rug langzaam tegen de koude rotswand zakken en scheurde de reep uit de verpakking.
Voor hem strekten zich de kilometerslange flanken van de Glen Rosa uit met op het meest noordelijke punt de donkergrijze contouren van Brodick Castle; aan de oostelijke horizon zag hij nog juist de bebouwing van Mayish, waar iemand vanmorgen vroeg de bestelde Landrover voor de deur van A’ChirsBed & Breakfast was afgeleverd. Hij nam een klein hapje van de reep omdat hij er zo lang mogelijk over wilde doen. Met een volle mond leek het logisch dat hij Simone niet meteen van repliek kon dienen. Hij moest op zijn woorden passen, want ze was in zo’n bui waarin ze alles verkeerd uitlegde. En ze waren hier tenslotte met een missie. Hun missie.
