Parelz

Catrien Feenstra is uitgeput door het leven. Ze besluit om in hongerstaking te gaan en zich in park de Hoge Veluwe te gaan verstoppen. In een koepeltent en in het gezelschap van Pino, haar lapjeskat, hoopt ze spoedig haar laatste adem uit te blazen. Maar wat gebeurt er als de parkwachter daar niet aan mee wil werken?
De laatste dagen van Catrien is een verhaal over een vrouw die de weg kwijt is in een waanzinnige wereld.

In mijn leven heb ik willen schitteren als een ster en een tijdje voelde ik mij ook zo, maar achtereenvolgens heb ik mijn man, mijn zoon, mijn huis, mijn geld en al mijn dromen en idealen verloren, waarna ik explodeerde als een supernova en mijn schijnsel al snel weer uitdoofde. In plaats van roem en adoratie heeft mijn hoofd zich gevuld met waanzin en takelt mijn lijf steeds verder af. Het is niet zoveel bijzonders meer, dat lijf van mij. Minnaars hebben zich al tijden niet meer aangediend en het gaat steeds slechter functioneren. Schoonheid heeft plaats gemaakt voor krimp, kalknagels en overtollig vel, het lopen gaat steeds moeilijker, horen en zien ook en de reuma neemt meer plaats in dan goed voor mij is. Met het aftakelen van mijn lijf, de tempel van mijn ziel, neem ik ook afscheid van het laatste wat me nog dierbaar was. Nu koester ik bijna niets meer, ik heb ook bijna niets meer. Een tweepersoons koepeltent, een slaapmatje, een dikke slaapzak, wat warme kleding, een plastic zak met handige gebruiksvoorwerpjes en een plek in het bos, dat is het wel zo’n beetje. Ik heb vooral heel veel níet bij me, zoals eten, water of geld, maar toch blijf ik hier, in deze tent, voor de rest van mijn leven.
Ik hoop dus maar dat het me hier een beetje zal bevallen, ik woon namelijk nog niet zo lang in het bos. Drie kwartier denk ik, hooguit een uur. Ik weet het niet, ik heb geen horloge bij me. Als je sterft is de tijd niet meer van belang. Dat is meer iets voor de nabestaanden, dat ze kunnen vertellen dat de dode om zus-en-zo laat zijn laatste adem heeft uitgeblazen, alsof het iets uitmaakt of je om twee uur of om twintig over twee bent gaan hemelen. Dat is één van de dingen die ik vooral heb geleerd, dat het leven vol zit met dit soort onzinnigheden en dat het bijna niemand opvalt dat we ons dagelijks met deze onzinnigheden bezighouden en al helemaal de komende dagen. Het is bijna kerst en dat wil ik dit jaar niet bewust meemaken. Ik haat dat gejengel van die kerstliedjes en dat overtollige gevreet. En heus niet alleen omdat ik niemand meer over heb om het mee te vieren, ik wíl het gewoon niet vieren omdat er niets te vieren valt. Jezus is geboren, nou en? Het was niet zijn geboorte die belangrijk was voor de mensheid maar zijn sterven. Ik wil ook sterven, het liefst met kerst, al zal dat waarschijnlijk niet meer gaan lukken. Daarvoor ben ik net te laat met mijn hongerstaking begonnen, maar het moet wel mogelijk zijn om het nieuwe jaar niet meer te halen. Als je mijn levensduur tegen het kalenderjaar afzet is het bij mij ook bijna oudjaar. Grappig dat het zo synchroon loopt, misschien schiet ik wel gelijk met het vuurwerk de lucht in.

Ik vind het wel jammer dat ik mijn tent niet op een zonnig plekje neer heb kunnen zetten, of bij een murmelend beekje of boven op een berg. Dat komt omdat ik niet in een echt bos woon. Of, het is natuurlijk wel een bos, maar niet zo’n bos waarin je door God en iedereen verlaten bent zoals je op televisie weleens ziet. Ondanks dat het gezien wordt als het laatste stukje wildernis in ons land, is het niet meer dan wat heide en bomen met een hek erom heen; het bos is een onderdeel van een park. Park de Hoge Veluwe. En het is hier mooi hoor, erg mooi, maar het valt nog niet mee om er een plekje te zoeken waar je ook echt alleen bent. Overdag krioelt het hier van de mensen op witte fietsen en na sluitingstijd – ja, in Nederland sluit de wildernis om zes uur – speurt een parkwachter het park af op zoek naar verstekelingen zoals ik. Daarom heb ik mijn tent zo diep mogelijk in het bos opgezet en gecamoufleerd met wat takken en zo’n camouflagenet dat ik van mijn laatste centen bij een dumpwinkel heb gekocht. Buiten een camouflagenet heb ik vlak voor vertrek ook nog een zak met kattenbrokjes gekocht en een kat, in die volgorde. Een frêle lapjeskat. Pino heet ze, maar of ze ook echt naar die naam luistert weet ik nog niet. Het klinkt misschien onzinnig om een kat te kopen en haar mee te nemen naar een tent in het bos waar ik mijn laatste adem uit ga blazen, maar ik heb ingezien dat het leven zo vol met onzinnigheden zit dat dit er ook nog wel bij kan. Bovendien zat Pino in een asiel in een kooi en smeekte ze me met haar ogen om haar te bevrijden. Ze zal de laatste getuige zijn van mijn leven, daarna mag ze de brokjes opeten en de vrijheid tegemoet treden. Maar zover is het nog niet omdat ze nog binnen in de tent zit. Ik vind dat ze eerst maar eens aan de plek moet wennen, anders loopt ze misschien weg en dan heeft ze geen brokjes. Eerst was ze erg boos dat ze binnen moest blijven en stootte ze telkens een hard, klaaglijk gejank uit wat natuurlijk niet kon. Niet alleen jaagt ze hiermee essentiële onderdelen van de natuur, waar ik op de valreep nog één mee hoop te worden, weg terwijl het juist wel weer parkwachters aantrekt. Daarom heb ik haar een klein tabletje gegeven, Valium, zodat zij ook rustig één kan worden met haar nieuwe plek in de natuur, samen met mij.