Parelz

Een dame van een escortbureau wordt naar een klant in een hotel gestuurd. Niets bijzonders, lijkt het. Maar wat zij niet weet is dat de hotelreceptie bij die kamer ‘code 13’ genoteerd heeft. Zelfs als ze het wist, zou het haar nog niet veel zeggen. Wat het betekent, ondervindt ze echter aan den lijve.

Ze ruiken het, dacht Sanya terwijl ze naar de lift liep. Ze kon haast lijfelijk voelen hoe de ogen van het handjevol mannen dat een saaie avond in de hotellobby doorbracht, hongerig haar bewegingen volgden. Toch zag ze er helemaal niet hoerig uit in haar zakelijke beige mantelpakje. Ze was onopvallend opgemaakt en ze droeg haar donkere haar opgestoken. Maar mannen hadden een speciaal zintuig voor vrouwen die voor geld te koop waren. Het verschijnsel intrigeerde haar meer dan dat het haar echt stoorde.
Kamer 312, had ze in haar agenda neergekrabbeld. Ze nam de lift naar drie hoog.
Het was een groot hotel, met overal geluiddempend tapijt op de vloer. Gewoontegetrouw luisterde Sanya even aan de deur. Het was stil in de kamer, en ze klopte discreet aan.
De leeftijd van de man die opendeed was moeilijk in te schatten, ook al was hij behoorlijk grijs. Hij was niet groot maar hij had tenminste geen vette pens, stelde Sanya vast. En hij droeg een broek en een sweater. Om een of andere reden had ze er een hekel aan wanneer ze haar in een badjas ontvingen.
‘Sanya,’ stelde ze zich voor. ‘Van Telescort.’ Ze glimlachte beroepsmatig.
De man knikte en maakte een uitnodigend gebaar. Toen ze naar binnen ging, sloot hij zacht de deur achter haar. ‘Ik heet Jan.’
Natuurlijk, dacht ze, terwijl ze op de rand van het keurig opgemaakte bed ging zitten. Veertigplussers noemden zich meestal Jan, jongere mannen verkozen Tim of Rob.
‘Zo, Jan,’ ze legde een wat ironische nadruk op de naam, ‘je had niet zoveel te vertellen aan de telefoon?’
‘Ik praat niet graag met iemand die ik niet kan zien. Wil je wat te drinken?’ Hij liep naar de minibar naast het bed.
‘Later misschien.’ Om mijn mond te spoelen, dacht ze. Alcohol was een goed ontsmettingsmiddel.
Ze keek om zich heen in de onpersoonlijke maar warm ingerichte kamer. Tweehonderd euro per nacht, schatte ze. Ze had het erger meegemaakt. Sommige mannen spaarden een hele poos hun zakgeld om een keer een dure callgirl te kunnen betalen. Maar een fatsoenlijke kamer kon er dan vaak niet meer af.
Jan stond een miniflesje wodka open te prutsen.
‘Weet je het zeker?’ vroeg hij.
‘Ach ja, doe mij toch maar wat van hetzelfde.’ Afwijzen had iets vermoeiends, vond ze. Ze hield het nooit lang vol.
‘Je ziet er goed uit,’ stelde hij ernstig vast.
‘Puur of met sap?’
‘Puur, en dank je.’ Ze pakte het glas van hem aan. Klanten waren meestal zuinig met complimentjes. Ze begon gevaarlijk dicht die vermaledijde grens van dertig te naderen, en soms dacht ze dat het daaraan lag.
Jan nam een flinke slok van zijn glas. Toen hij zwijgend op haar neer bleef kijken, vroeg ze: ‘Wat had je zoal in gedachten?’